Strona spełnionych marzeń.

No właśnie. Bo co? Czemu nie mogę się cieszyć tym, co akurat w tej chwili tę radość  powoduje? Bo zaraz się popsuje? Bo spadnie na mnie tysiące nieszczęść, które zabiorą mi radość? Czemu wkradają się od razu wątpliwości, że ta radość krótko potrwa?

Bo nie wierzę w swoje prawo do szczęścia. Nie wierzę, że wart jestem życia wypełnionego po brzegi samą radości. Wklepane mam do głowy, że nic nie może przecież wiecznie trwać, a zwłaszcza szczęście.

Czemu nie boję się, że zamrtwienia mnie opuszczą, kiedy mnie dopadają? Czemu tak nie myślę o chorobie i nie odczuwam podskórnego lęku, że oto za chwile wyzdrowieję?

Przecież to bez sensu.

Wczoraj dostałem niesamowity powód do radości i dziś wciąż twarz wypełniona jest uśmiechem, a ciało i dusza radością. Czy mam to dusić w sobie, bo a nuż widelec zapeszę i coś pójdzie nie tak? Bzdura. Nie upieram się, że to jedyne rozwiązanie, jedyny powód radości w moim życiu. Dostałem darmo więc się cieszę. Czemu już teraz mam się smucić? By oszczędzić sobie rozczarowań?
Kolejna bzdurda. To właśnie ten bezsensowny strach o utratę obecnego szczęścia, ściąga do mnie całą szarańczę niepowodzeń i psuje to, co tak pięknie się zapowiadało. To ja sam psułem do tej pory to, czym na początku się cieszyłem.

Dziś wyrzucam to za drzwi swojego domu, serca, duszy, ze swojego świata i zamierzam cieszyć się pełną gębą ze wszystkiego, co tylko daje mi ku temu powód. A powodów mam coraz więcej. Jednocześnie jestem coraz bardziej wolny wobec swoich celów i tego, co niesie mi życie. Wolność sprawia, że nie muszę się bać o utratę tego. Bo ja nie muszę tego mieć, tego robić ,tego mówić. Nie muszę, ale chcę i to się liczy. Jeśli to mój cel, jeśli to moja droga, to nic tego nie zmieni. Chyba jedynie moje zamartwianie się i lęk. A ci państwo już tu nie mieszkają.

Piotr – odkrywca

2 Responses to “Nie ciesz się tak bardzo, bo…”