Strona spełnionych marzeń.

W końcu stwierdziłam, że jak nie teraz to kiedy? TERAZ był najodpowiedniejszym momentem. (Przyznam się, że chyba trochę zaraziła mnie atmosfera strony „Tak chcę żyć” . powiedziałam sobie „ Tak właśnie chcę żyć, nie posiadając tylko, ale spełniając swoje marzenia.) I zdecydowałam się. Nie miałam tyle kasy. Nie byłam pewna, czego mogę się spodziewać. Czy moją wadę da się wyleczyć itp. Po prostu zadzwoniłam, by umówić się na wizytę u ortodonty. Po dwóch tygodniach siedziałam już na krześle ortodontycznym, a przemiła kobieta tłumaczyła mi co i jak i w dodatku oznajmiła, że spokojnie, jeśli chodzi o płatności, to możemy je sobie rozłożyć na raty.

Dzisiaj mam na ząbkach gumki. Trochę mi w nich nieswojo, choć z drugiej strony SWOJO bardzo, bo wiem, że są tam po cos  Reszta tego, co mnie czeka to miesiące drobnych wyrzeczeń. Ale jak się na nie cieszę !

Fajnie jest brać odpowiedzialność za swoje życie. Oczywiście, że możesz żyć ze swoją sytuacją taką jaka jest. Pozostawić swoje życie bez zmian. Ale skoro coś nie daje Ci spokoju, jeśli o czymś marzysz dniami i nocami i jeśli coś nie pozwala Ci się uśmiechać tak do końca, zrób z tym coś już teraz. Po prostu. Ni nastawiaj się na nic, nie oczekuj nie wiadomo czego. Po prostu potraktuj to tak „jakbyś szedł po poranną gazetę” ( To chyba zdaje się przeczytałam gdzieś na stronie „Tak chce życ”)

Gwarantuje, że już po pierwszym kroku uświadomisz sobie, że BYŁO WARTO

Agata

Najważniejsze, że nie do tyłu.
Nie ważne jak – czy na nóżkach, czy wózku inwalidzkim, czy rowerze
- ważne, ze do przodu.
Jeśli podejmujesz próbę, jeśli decydujesz się zrobic ten pierwszy krok – już jesteś zwycięzcą.

- Nie, nie wsiądę. Będziesz musiał pojechać sam.
- No kochanie, przecież to takie proste. Wsiadasz i jedziesz. No dalej, zaraz sobie przypomnisz.
- Nie, nie przypomnę sobie. Już raz wsiadłam i się wywaliłam. Nie, sorry…dwa razy!!
- No to wsiądź jeszcze raz. Tym razem będę Cię trzymał. No wsiadaj.
- Nie, nie dam rady.
- Dasz. No nie daj się prosić…

Gdyby nie to, że od dawna już chciałam pojechać, gdyby nie myśl, ze jak już pojadę,
to będę dumna z siebie, że mi się udało, i gdyby nie pomoc Tomka, nie wsiadłabym.
Powtarzałam sobie, że nie dam rady. Coś jednak głęboko we mnie chciało spróbowac.
Chciało wygrac z głosem, który mówił "niemożliwe".

To przecież taka prosta sprawa, czyż nie?  A przynajmniej tak mogłoby się wydawac.
Dwie nóżki mam, dwie rączki, nic nie stoi na przeszkodzie. Czyżby?
Pozostawał jeszcze umysł…moje przekonania i uprzedzenia.

Nie jeździłam już chyba z 10 lat. Nic dziwnego, że zapomniałam jak to jest. I bałam się próbować.
Bałam się porażki. A jednak pamiętałam doskonale, że lepiej jest upadać i się podnosić wciąż próbując,
niż nie spróbować wcale i potem do końca życia bić się w pierś…

No i przemogłam się. Praca nad wmawianiem sobię, że nie potrafię i nie potrzebuję wcale próbowac,
trwała tyle właśnie ile nie jeżdziłam. Spróbowanie kosztowało parę upadków,
a wynikiem była ogromna satysfakcja. I myśl, że było warto!

Zrobiłam ten pierwszy krok Na początku pomagał mi Tomek.
Trzymał mnie za siodełko, jak dzieciaka Potem mnie puścił i jechałam już sama.
Iiiihaaa :D Ach ten wiatr we włosach To wbijające się siodełko :P

Sukces niejedno ma imię. Dla mnie sukcesem było to, że jednak się odważyłam wejść na rower.
Pomimo, że bałam się jak cholera. Nie tyle upadku, co siary, że taka stara krowa
i na rowerku jeździć nie umie. A jednak ta stara krowa wlazła na rowerek
i pedałowała z ogromną radochą

Pierwszy samochód jaki nas mijał wzbudził we mnie niepokój. Nerwowo zjechałam na pobocze.
Ale Tomek mnie uspokoił. Potem gdy nadjeżdżał następny, powtarzałam sobie w duchu:
”Tylko spokojnie, dasz rade” i faktycznie – jechałam spokojnie, z dumnie uniesioną głową,
a gdy tylko samochód mnie minął, bezwiednie uśmiechnęłam się do siebie
No dobra – miałam uśmiech od ucha do ucha, o taki —>

Agata

Wczoraj byłam z siebie niesamowicie dumna Ale nie tak od razu. Nie od początku. Ta duma rodziła się we mnie, zaczęła kiełkować, aż pod koniec dnia stwierdziłam, że naprawdę odniosłam ogromny sukces, który teraz przemienia się już w piękne drzewo.

Zaczęło się od tego, że usłyszałam słowa "Zawaliła pani" ….nie wzięłam ich do siebie,choć z początku poczułam ukłucie. Była to jednak subiektywna ocena kogoś, kto nie był świadomy moich postępów, moich sukcesów na drodze ku temu,co sobie wyznaczyłam. Gdybym wzięła sobie te słowa do siebie, mogłabym się załamać. Ja jednak powtarzałam sobie: "Agata, samo Twoje przestawienie się z negatywnego podejścia na pozytywne do tego, co robisz; samo podjęcie się tej pracy, mimo tego, że nikt oprócz samej Ciebie Cię nie zachęcał, nie motywował; samo trwanie przy pozytywnych myślach było tak niesamowitym postępem, że możesz być z siebie dumna" I byłam. Byłam dumna. Z każdą myślą coraz bardziej. Nie przejęłam się słowami wypowiadanymi przez kogoś, kto nie miał pojęcia jak wyglądała moja wewnętrzna walka z myślami.
Później jednak coś we mnie drgnęło i zaczęłam się załamywać…już nie samym tym stwierdzeniem "zawaliłaś", tylko ogółem sytuacji. Po rozmowie ze znajomym odnośnie sytuacji moje nastawienie było już tak negatywne, że zniknął uśmiech z mojej twarzy, pojawiło się zwątpienie.

Ale kolejny raz nie dałam za wygraną. Powiedziałam sobie, że nie pozwolę na to, by ktokolwiek lub cokolwiek miało negatywny wpływ na moje myśli. Jestem silna i zdaję sobie sprawę jak ogromną siłę mają moje pozytywne myśli i uśmiech. I jak to było w opisie mojej siostry na gg apropo sesji "Wyjdę z tarczą lub na tarczy", ja postanowiłam, że wyjdę z tarczą. A moją tarczą jest uśmiech i wiem, że z taką tarczą pokonam każdego przeciwnika
Cieszę się z tego, że się nie poddałam, ale świadomie walczyłam( w swojej głowie i w rzeczywistej sytuacji…).
Tylko ja tak naprawdę jestem świadoma tego ile pracy wkładam w to, by każdy mój dzień był radosny i piękny. I tylko ja mam wpływ na to, jak będą wyglądać moje myśli, a co za tym idzie, każdy kolejny mój dzień. Nikt inny.
Pozdrawiam serdecznie !!
Dumna z siebie – Lidia